~ for English: please scroll down ~
Over lijden, het ontbreken van een passende behandeling en het zoeken naar een andere weg.
lieve lezer,
Gisteren was er aandacht voor het intense lijden van longcovidpatiënten en de toename van de vraag om euthanasie bij EenVandaag.
Ik ben dankbaar dat er aandacht voor is. Maar tegelijkertijd breekt mijn hart, omdat dat wat gezegd en besproken wordt een terugkerend gesprek is, zonder dat het concreet tot verandering leidt.
Of het nu gaat om ME, Lyme, Post-Covid, andere PAIS-aandoeningen of zelfs andere aandoeningen, het verhaal komt grotendeels overeen. Mensen zijn ongelooflijk ziek, raken alles wat hun leven waardevol maakte kwijt en steeds meer mensen kiezen voor het intense euthanasietraject. Niet omdat ze dood willen, maar omdat ze niet weten hoe ze met deze vorm van lijden nog langer kunnen leven.
En ik begrijp het heel goed.
Ik heb zelf 8 jaar in bed doorgebracht door ME en ben 15 jaar grotendeels aan huis gebonden geweest. Het is een enorme confrontatie met jezelf, met het leven, met verlies, met lijden, met de dood.
Toen mijn huisarts me in 2010 zei dat hij geen enkele hoop had voor mij, werd die confrontatie nog heftiger.
De gesprekken over lijden en euthanasie gaan veelal tussen 2 uitersten:
– bij ondraaglijk lijden moet het leven beëindigd kunnen worden.
– of het leven is kostbaar en moet verlengd worden.
Maar kan iemand echt vrij kiezen wanneer er geen passende zorg, erkenning, ondersteuning of ander perspectief is?
De vraag die mij jarenlang bezighield was: is het zinvol om te wachten op een oplossing? Heb ik werkelijk alle mogelijke vormen van hulp, betekenis en perspectief onderzocht, zodat ik vanuit de volle overtuiging kan zeggen dat uitzichtloosheid als vaststaand kan worden beschouwd?
En moet ik dan simpelweg wachten? Wachten op onderzoek. Wachten op medicatie. Wachten op behandeling. Wachten op erkenning. Of is er een andere optie?
Lange tijd had ik geen keuze en was dat inderdaad wat ik deed.
Ik had mijn handen vol aan door de dag komen, dus me druk maken over al deze dingen, kon ik niet.
Maar na lange tijd wachten ging het knagen….
Er was geen enkel vooruitzicht op verbetering. Na 8 jaar wachten was er nog niets veranderd. Ik had het idee dat ik kon wachten tot ik een ons woog, maar dat er dan nog steeds niets zou zijn verbeterd.
En mijn onderbuikgevoel is helaas waarheid geworden. We zijn inmiddels weer 16 jaar later. En al die woorden die toentertijd online verschenen, worden nog steeds in essentie herhaald. Ook in 2026 roept men nog steeds om hulp, om onderzoek, om medicatie, om behandeling, om een toekomstperspectief… en de harde werkelijkheid is: Die is er nog steeds niet in de medische wereld. Mijn hart breekt voor al die lotgenoten die wanhopig de dag doorkomen.
Ik wilde zo niet doorgaan. In 2010 voelde ik zó sterk dat als ik een kans wilde hebben om in leven te blijven en liever nog, om mijn leven terug te krijgen, dat ik niet kon blijven wachten op medici of de politiek. Ik had geen tijd… ik moest zelf wat doen. Maar hoe dan?
Ik had geen idee, maar er was internet. Lezen kon ik op dat moment amper, maar met een hele boel motivatie (mijn ouders hadden al een kind verloren en ze konden mij niet ook verliezen) en doorzettingsvermogen, en vooral een enorme dosis vertrouwen op mijn intuïtie ben ik begonnen met een ½ pagina per dag te lezen.
Iedere dag herhaalde ik mijn wens en sprak ik deze uit naar het universum: “Geef mij de kracht om de informatie te vinden die verschil kan maken, en als ik mijn leven terug mag krijgen, dan zal ik wat mij helpt delen met anderen en hen helpen.”
Mijn wens werd verhoord. Ik werd geleid en vond antwoorden die werkten voor mij.
En wat ik toen realiseerde was dat ik niet hoefde te wachten op onderzoek, medicijnen, medici, de overheid. Er waren nu al antwoorden die mijn leven verbeterden! Ik moest alleen alle puzzelstukjes in elkaar passen op een niet zo gangbare manier. Wetenschap op een andere manier toepassen. Me niet blindstaren op de medische kennis, maar me verdiepen in de kwantumfysica.
Door me te verdiepen in kwantumfysica en in de universele wetten waarover gesproken wordt in de spiritualiteit, ben ik anders gaan kijken naar gezondheid, materie en wie we werkelijk zijn.
In de kwantumfysica hebben wetenschappers ontdekt dat het lichaam niet een vaste materie is. Het bestaat uit atomen, en tussen deze atomen is een onzichtbaar veld, een energieveld, een trillingsveld.
En deze velden dragen informatie!
Afhankelijk van de informatie, de vibratie en de frequentie in ons trillingsveld als geheel en in de verschillende velden in en tussen de organen en cellen, wordt onze fysieke werkelijkheid vormgegeven.
Jarenlang werd gesuggereerd dat mijn aandoening tussen mijn oren zat, dat ik zelf niet voldoende deed, niet voldoende bewoog, om mijn gezondheid terug te krijgen. Dat ik het dus min of meer mezelf aandeed. En wat heeft dat een pijn veroorzaakt.
Maar wat nu als het probleem dieper zat? Niet in gedachten of keuzes op zich, maar in de onderliggende informatiepatronen in de ziel die alles verbinden. De ziel wordt tot op heden zelden meegenomen in de medische behandeling.
Ik heb heel veel tijd besteed terwijl ik in bed lag aan het observeren van de patronen die ik zag tussen mijn gedachten, mijn emoties, de invloed van mijn omgeving, de structuren in mijn familielijn, de keuzes die ik in mijn leven gemaakt heb, waar ik aan vast hield, wat ik niet los kon laten etc. Ik heb veel geleerd over mijn ziel.
Ook in fysieke rust en in bed, afgescheiden van de sociale wereld, kon ik mijn innerlijke wereld onderzoeken.
Ik begon mijn lichaam niet langer te zien als dat wat defect was en reparatie nodig had. Maar keek naar mijzelf als een drager van informatie, een opslag van alles wat er in mijn leven aan informatie was verzameld en naar hoe dat door zou kunnen werken op mijn gezondheid.
In de Traditionele Chinese Geneeskunde wordt al heel lang gewerkt met de invloed van emoties op het lichaam. In de spiritualiteit wordt gesproken over karma en informatie uit vorige levens en in mindfulness over de invloed van onze gedachten.
Alle verschillende richtingen die ik bestudeerde brachten me tot één overkoepelend inzicht: De informatie die is opgeslagen in mijn trillingsveld, heeft een enorme invloed op mijn fysieke werkelijkheid en dus ook op mijn gezondheid.
Je denkt misschien dat dit slechts symboliek of filosofie is, maar voor mij werd het onderbouwd door medische kennis en oude Chinese wijsheid van dr. en Master Zhi Gang Sha, en de wetenschappelijke visie van kwantumfysicus dr. Rulin Xiu, die wetenschappelijke kennis en spirituele wijsheid met elkaar verbinden.
Het zorgde ervoor dat ik kon OMdenken. Wat een verschil maakte dat.
Van afhankelijkheid van wat de overheid of de medische wereld doet en geen enkele invloed hebben daarop, naar hoop, visie en eigen inbreng hebben.
16 jaar lang heb ik me in de informatie van mijn trillingsveld verdiept en verschillende wegen onderzocht.
Maar het was niet alleen van belang om meer te begrijpen over de informatie in mijn trillingsveld. Ik wilde natuurlijk ook die informatie transformeren, zodat ik van binnenuit een andere gezondheidssituatie zou kunnen bewerkstelligen.
Soul Healing was voor mij een zeer effectieve manier om de opgeslagen informatie te transformeren, met als gevolg dat mijn levenskwaliteit aanzienlijk is toegenomen.
En daarnaast was het emotioneel erg belangrijk voor mij, dat er via soul healing een vorm van hulp beschikbaar was. Na jaren voor mijn gevoel aan mijn lot overgelaten te zijn, bleek er hier een vorm van hulp te zijn die voor mij effectief was.
Daarnaast heb ik veel gewerkt met het herstellen van organen via voeding en de voedingsleer uit de TCM.
Ik heb ook veel gehad aan de informatie die bekend is over het lymfesysteem.
En met iedere laag die ik meer in balans bracht, ontdekte ik een volgende laag die om aandacht en herstel vroeg. Steeds onderzocht ik welke informatie daarop invloed had en wat nodig was om harmonie en balans terug te brengen.
De informatie in mijn ziel, hart, hoofd, energie en materie spelen daarbij allemaal een rol, maar de informatie in mijn ziel heb ik daarbij steeds als leidinggevend gezien.
Zoals ik dat heb begrepen, draagt je ziel de blauwdruk van je leven in zich, de informatie waaruit je DNA is opgebouwd. Door vanuit mijn ziel te gaan werken, was ik in staat om de informatie die ten grondslag ligt aan vele aspecten in mijn leven te transformeren.
Wat ooit uitzichtloos leek, is nu een visie met mogelijkheden geworden voor mij.
Waar ik toen ik net ziek was vooral geconfronteerd werd met wat ik allemaal miste, ben ik nu bezig met welke dingen ik stap voor stap terug kan krijgen en op welke wijze dat het beste te bereiken is.
Waar ik mezelf eerst zag als een mens en een lichaam, zie ik mezelf nu als een trillingsveld, als een bewustzijnsveld wat vorm heeft gekregen via een menselijke gedaante.
Waar ik eerst machteloos en afhankelijk was, heb ik nu veel meer invloed op mijn lichamelijk functioneren.
Waar eerst woede, frustratie, verdriet en angst voor de toekomst overheerste, is er nu meer innerlijke rust, visie en inspiratie.
Mijn brainfog verminderde en lezen werd steeds makkelijker. Ik kon weer televisie kijken.
De 16 stappen naar de keuken die eerst onmogelijk waren, werden steeds vaker mogelijk waardoor ik beter voor mezelf kon zorgen.
En met iedere verbetering, kwam er niet alleen levenskwaliteit terug, maar kreeg ik ook moed om door te gaan, waardoor iedere dag zinvol werd.
Aan de slag gaan met de informatie is niet vaak een quick-fix. Het kan tijd vragen, confronterend zijn, en op zichzelf frustrerend zijn als patronen heel hardnekkig zijn en niet makkelijk los te laten zijn.
Maar zelf iets kunnen doen, hoe klein ook, was in mijn ogen beter, dan alleen maar te wachten op de medische wereld.
Voor mij is er door deze andere benadering heel veel verbeterd in die 16 jaar waar ik ongelooflijk dankbaar voor ben. Is mijn leven zoals het was voor ik ziek werd, helemaal terug?
Nee, niet zoals het was. Maar het is voor mij waardevol. Ik ben niet bedlegerig meer, leef zelfstandig, en iedere dag is voor mij zinvol.
En mijn belofte inlossen, door anderen te helpen, heeft zelfs al mijn ervaringen van de afgelopen jaren in een ander licht gezet. Schrijven over mogelijke oplossingen is voor mij vervullender, dan schrijven over de misstanden in het huidige beleid.
Mijn wens omvat daardoor niet alleen dat er meer overheidsgeld voor onderzoek beschikbaar komt en er medicijnen worden ontwikkeld die verschil maken.
Maar ook dat er een groter bewustzijn komt van wat er nú al mogelijk is. Dat er meer kennis gedeeld wordt en beschikbaar komt bij patiëntenverenigingen over andere perspectieven en manieren om innerlijke draagkracht, autonomie en gezondheid te ondersteunen.
Onderzoek en medicatieontwikkeling vragen tijd, terwijl mensen die tijd niet altijd hebben. Er is nú perspectief en hoop nodig.
In mijn ogen zijn er al manieren die daarbij kunnen helpen voorhanden, maar daar is nog weinig bekendheid aan gegeven in de media.
Dat wat mij overkwam had ik niet voor het kiezen. Maar uiteindelijk ontdekte ik dat er, zelfs binnen mijn enorme beperkingen, een kleine ruimte bestond waarin ik wel een keuze kon maken.
En juist in die keuzemogelijkheid zie ik een kracht. Een kracht die ik bewust wil gebruiken.
Mijn situatie werd uitzichtloos genoemd. Toch bleek er voor mij nog een weg te bestaan die de medische wereld niet kende of meenam.
Ik zeg niet dat het op zijn tijd niet onmogelijk leek, maar zelfs toen ik iemand was met ondraaglijke pijn, ernstige brainfog, neurologische ontregeling en een diep gevoel van wanhoop, was er nog steeds ruimte te vinden om te kiezen hoe ik ermee om wilde gaan. Ik zocht altijd naar een kleine opening. Want de huidige medische aanpak, of het ontbreken ervan, bracht mij niet het gewenste resultaat.
Met het gevoel dat ik niets te verliezen had, durfde ik anders te gaan kijken en dat bracht mij meer dan ik ooit had durven dromen.
De woorden aan het begin van mijn blog zou ik graag hier herhalen:
Steeds meer mensen kiezen voor euthanasie. Niet omdat ze dood willen, maar omdat ze niet weten hoe ze met deze vorm van lijden nog langer kunnen leven.
En juist dát maakt dat voor mij het gesprek over ME, Long Covid en andere PAIS-aandoeningen, niet uitsluitend zou moeten gaan over onderzoek, zorg, financiële zekerheid, passende huisvesting, medische erkenning en maatschappelijke steun en alles wat er ontbreekt, maar ook over mogelijkheden die kunnen ontstaan door anders te kijken naar ziekte en gezondheid.
Want ik weet uit ervaring dat het een groot verschil kan maken. Een verschil tussen leven en dood.
💗 Barbara
~ True beauty is revealed only if there is light from within ~
🌟Transform at the Root 💫 Release what holds you back 💮 Experience the Breakthrough ✨ Apply Soul Power
Soul Healer • Akashic Records Reader • Channel for other Dimensions • Guan Yin Lineage Holder • Master Teacher Soul Transformation • 1:1 & Groups • online course
Website: www.puur-licht.nl
Linktree:https://linktr.ee/barbarakuipers
178 weergaven
What if the medical world cannot offer a future?
On suffering, the absence of appropriate treatment, and the search for another way.
Dear reader,
Yesterday, the Dutch current affairs programme EenVandaag drew attention to the profound suffering of people with Long COVID and the growing number of patients requesting euthanasia.
I am grateful that this is receiving attention. At the same time, it breaks my heart, because the issues being raised are part of a recurring conversation that has yet to lead to tangible change.
Whether it concerns ME/CFS, Lyme disease, Long COVID, other post-acute infection syndromes (PAIS), or entirely different illnesses, much of the story is the same. People become devastatingly ill, lose everything that once made their lives meaningful, and increasing numbers choose to enter the demanding process of requesting euthanasia. Not because they want to die, but because they no longer know how to continue living with this degree of suffering.
And I understand it very well.
I spent eight years confined to bed with ME/CFS and was largely housebound for fifteen years. It is an immense confrontation with yourself, with life, with loss, with suffering, and with death.
When my family doctor told me in 2010 that he had no hope left for me, that confrontation became even more intense.
Discussions about suffering and euthanasia often move between two extremes:
- When suffering becomes unbearable, it should be possible to end a person’s life.
- Or life is precious and should be prolonged.
But can someone truly make a free choice when appropriate care, recognition, support, or another perspective is unavailable?
The question that occupied me for years was this: Does it make sense to keep waiting for a solution? Have I truly explored every possible source of help, meaning, and perspective before I can say with complete conviction that my situation is hopeless?
And was I simply supposed to wait? Wait for research. Wait for medication. Wait for treatment. Wait for recognition. Or was there another option?
For a long time, I had no choice. Waiting was indeed all I could do.
It took everything I had just to make it through each day. I did not have the capacity to concern myself with all these questions.
But after waiting for so long, something began to gnaw at me…
There was no prospect of improvement. After eight years of waiting, nothing had changed. I felt I could wait forever and still be no closer to getting my life back.
Sadly, my gut feeling proved to be right. Another sixteen years have passed, and the words being written online back then are still being repeated in essence today. Even in 2026, people are still calling for help, research, medication, treatment, and some prospect of a future… Yet the harsh reality is that the medical world still cannot offer them one. My heart breaks for all my fellow patients who are desperately trying to make it through each day.
I did not want to continue like that. In 2010, I felt só strongly that if I was to have any chance of staying alive, and better still, of getting my life back, I could not keep waiting for doctors or politicians. I did not have time… I had to do something myself. But how?
I had no idea, but I did have access to the internet. I could barely read at the time, but with tremendous motivation—my parents had already lost one child, and they could not lose me too—perseverance, and above all, an enormous amount of trust in my intuition, I began by reading half a page a day.
Every day, I repeated my wish and spoke it aloud to the universe:
“Give me the strength to find the information that can make a difference. And if I am allowed to have my life back, I will share whatever helps me with others and help them too.”
My wish was answered. I was guided and found answers that worked for me.
What I came to realise was that I did not have to keep waiting for research, medication, doctors, or the government. Answers that improved my life were already available. I simply had to bring all the pieces of the puzzle together in an unconventional way: to apply scientific knowledge differently, to look beyond conventional medical knowledge, and to explore quantum physics.
By studying quantum physics and the universal laws described in spiritual traditions, I began to see health, matter, and who we truly are in a different way.
Quantum physics has shown that what we experience as solid matter is made up of atoms and fields. I came to understand these as invisible fields of energy and vibration.
And these fields carry information.
Within the understanding I was exploring, our physical reality is shaped by the information, vibration, and frequency within our vibrational field as a whole, as well as within the different fields in and between our organs and cells.
For years, it was suggested that my condition was all in my head, that I was not trying hard enough or moving enough to regain my health. That, in some way, I was doing this to myself. And that caused me so much pain.
But what if another, deeper layer was involved? Not our thoughts or choices in themselves, but the underlying patterns of information held within the soul that connect everything. To this day, the soul is rarely considered as part of medical treatment.
While I was confined to bed, I spent a great deal of time observing the patterns I saw between my thoughts, my emotions, the influence of my environment, the structures within my ancestral line, the choices I had made throughout my life, what I was holding on to, and what I was unable to release. I learned a great deal about my soul.
Even while physically inactive and confined to bed, separated from the social world, I was still able to explore my inner world.
I stopped seeing my body as something defective that needed to be repaired. Instead, I began to see myself as a carrier of information — a repository of everything that had accumulated throughout my life — and to explore how that information might be affecting my health.
Traditional Chinese Medicine has long recognised the influence of emotions on the body. Spiritual traditions speak about karma and information carried over from past lives, while mindfulness explores the influence of our thoughts.
All the different fields I studied led me to one overarching insight: the information stored within my vibrational field has a profound influence on my physical reality and, therefore, on my health.
You may think this is merely symbolic or philosophical, but for me it found support in the medical knowledge and ancient Chinese wisdom taught by Dr and Master Zhi Gang Sha, as well as in the scientific perspective of quantum physicist Dr Rulin Xiu, both of whom bring scientific knowledge and spiritual wisdom together.
It enabled me to turn my thinking around. And what a difference that made.
I moved from being dependent on the government and the medical world, with no influence over what they did, towards hope, vision, and a sense that I could play an active role in my own wellbeing.
For sixteen years, I have explored the information held within my vibrational field and investigated many different paths.
But understanding more about the information within my vibrational field was not enough. I also wanted to transform that information so that I could begin to change my state of health from within.
Soul Healing proved to be a highly effective way for me to transform the information I carried, and my quality of life improved considerably as a result.
It was also deeply important to me emotionally that Soul Healing offered a form of help. After years of feeling as though I had been left alone, I had finally found an approach that genuinely helped me.
Alongside this, I worked extensively on supporting the recovery of my organs through nutrition and the dietary principles of Traditional Chinese Medicine. I also benefited greatly from learning more about the lymphatic system.
With every layer I brought into greater balance, I discovered another layer that needed attention and healing. Each time, I explored what information was influencing it and what was needed to restore harmony and balance.
The information held within my soul, heart, mind, energy, and physical body all played a part. Throughout this process, however, I regarded the information within my soul as my guiding principle.
As I understand it, the soul carries the blueprint of your life, including the information from which your DNA is formed. By working from the level of my soul, I was able to transform information underlying many different aspects of my life.
What once seemed hopeless has now become, for me, a vision filled with possibilities.
When I first became ill, I was constantly confronted with everything I had lost. Now, I focus on what I might regain, step by step, and how I can best work towards it.
Where I once saw myself simply as a human being and a physical body, I now see myself as a vibrational field. a field of consciousness that has taken form through a human body.
Where I once felt powerless and dependent, I now have far more influence over how my body functions.
Where anger, frustration, grief, and fear of the future once prevailed, there is now greater inner peace, vision, and inspiration.
My brain fog began to ease, and reading gradually became easier. I was able to watch television again.
The sixteen steps to my kitchen, which had once been impossible, became possible more and more often, enabling me to take better care of myself.
With every improvement, I regained not only some quality of life, but also the courage to keep going. Each day began to feel meaningful again.
Working with this information is rarely a quick fix. It can take time and be confronting. It can also be frustrating when patterns are deeply entrenched and difficult to release.
But for me, being able to do something myself, however small, was better than simply waiting for the medical world.
Through this different approach, so much has improved for me over the past sixteen years, for which I am incredibly grateful. Has my life fully returned to what it was before I became ill?No, it has not. But my life is valuable to me. I am no longer bedbound, I live independently, and every day feels meaningful.
Fulfilling my promise by helping others has even placed everything I have experienced over the years in a different light. Writing about possible solutions is far more fulfilling to me than writing about the failures of current policies.
My wish, therefore, is not only for more government funding to be made available for research and for medications to be developed that can make a difference.
I also wish for greater awareness of what may already be possible now. I want more knowledge about other perspectives and ways of supporting inner resilience, autonomy, and health to be shared and made available through patient organisations.
Research and drug development take time, while patients do not always have that time. They need perspective and hope nów.
In my view, approaches that may help provide these already exist, but they have received very little attention in the media.
I had no choice in what happened to me. But eventually, I discovered that even within my enormous limitations, there was a small space in which I could still make a choice.
And it is precisely within that possibility of choice that I see strength. A strength I consciously choose to use.
My situation was described as hopeless. Yet another path still existed for me. A path that the medical world neither knew about nor took into consideration.
That is not to say that it did not feel impossible at times. But even while I was living with unbearable pain, severe brain fog, neurological dysfunction, and a profound sense of despair, there was still some space, however small, in which I could choose how I wanted to respond to what I was experiencing.
I kept searching for a small opening, because the existing medical approach—or the lack of one—was not bringing me the outcome I needed.
Feeling that I had nothing left to lose, I dared to look at my situation differently. What that brought me was more than I could ever have dreamed.
I would like to repeat the words from the beginning of this blog:
More and more people are choosing euthanasia. Not because they want to die, but because they no longer know how to continue living with this degree of suffering.
And that is precisely why I believe the conversation about ME/CFS, Long COVID, and other post-acute infection syndromes should not focus exclusively on research, medical care, financial security, appropriate housing, medical recognition, social support, and everything that is still lacking.
It should also include the possibilities that may emerge when we begin to look at illness and health from a different perspective.
Because I know from experience that this can make a profound difference.
The difference between life and death.
💗 Barbara
~ True beauty is revealed only if there is light from within ~
🌟Transform at the Root 💫 Release what holds you back 💮 Experience the Breakthrough ✨ Apply Soul Power
Soul Healer • Akashic Records Reader • Channel for other Dimensions • Guan Yin Lineage Holder • Teacher Soul Healing • 1:1 & Groups • online course
Website: www.puur-licht.nl/en/pure-light/
Linktree:https://linktr.ee/barbarakuipers
178 weergaven
