~ for English: please scroll down ~
Lieve lezer,
Toen ik bij de dierenarts was om mijn kat op te halen na 2 dagen zorg, zei de dierenarts tegen mij:
“Ik ben 6 jaar opgeleid om het lijden van dieren te stoppen, maar ik kan niets meer voor hem doen en een kat in zijn conditie heb ik nog nooit naar huis laten gaan.”
Dat was haar motivering om hem te laten inslapen. En ze heeft me behoorlijk onder druk gezet om haar advies te volgen toen ze begreep dat ik een andere visie had.
Zoals ik in mijn vorige blog deelde maakte ik namelijk de keuze om haar advies niet te volgen.
Deze keuze betekende uiteraard niet dat ik wilde dat mijn kat zou blijven lijden. Maar wel dat ik van mening ben dat dit lijden niet via inslapen gestopt moet worden. Ik lees steeds vaker berichten over mensen die hun huisdier hebben laten inslapen. Het lijkt wel of het steeds vaker voorkomt en het normaal is geworden om het leven van je huisdier zo te laten eindigen.
Persoonlijk schrik ik daarvan, omdat in mijn ogen uitzichtloos lijden niet betekent dat het leven geen zin meer heeft en de dood de beste optie is.
Laat ik beginnen met dat de dierenarts en ik beiden deels op dezelfde lijn zitten: Als een dier lijdt moet je er zeker iets aan doen als dat mogelijk is om dat te verlichten. Je hebt immers een zorgplicht voor je huisdier.
En mijn beessie was mijn allessie zoals ze dat zo mooi zeggen. Dus ik wilde echt dat het zo goed mogelijk met hem zou gaan.
Maar de vraag is, moeten we het verlichten van het lijden zó ver doorvoeren, dat we het moeten stoppen door de dood te bespoedigen?
Iedere situatie zal op zichzelf beoordeeld moeten worden. Maar voor mij waren er redenen om het leven van mijn kat niet te beëindigen. Voor mij was zijn ziek zijn en lijden zonder genezing daar geen reden voor.
Dit onderwerp heeft mij de afgelopen jaren heel veel bezig gehouden.
Heeft lijden een functie in het algemeen en in het bijzonder in de periode voordat de dood intreedt?
Ik ben zelf ruim 30 jaar geleden ziek geworden. Artsen gaven aan dat ze geen behandeling hebben. Ze zeiden me: “Je zult ermee moeten leren leven.”
Mijn gezondheid ging mettertijd steeds verder achteruit waardoor ik uiteindelijk bedlegerig werd.
Je bent dan nog wel in leven, maar het voelt niet meer als ermee léven, kan ik je zeggen.
Ik heb 8 jaar in bed doorgebracht.
Starend naar het plafond. Zonder geluid. Lezen ging niet meer. Mensen konden niet op bezoek komen.
Je wereld wordt klein en je gaat je afvragen wat de zin van het leven is op deze manier.
Vele lotgenoten waren er nog slechter aan toe dan ik en sommigen van hen kozen voor euthanasie.
Ik heb dus om die reden veel over dit onderwerp nagedacht.
Ik heb diep gevoeld hoe ik daar zelf in sta, maar voor mij stond zonder twijfel vast dat ik die keuze niet kon maken. Ik voelde dat er een andere manier moest zijn om met deze situatie om te gaan.
Voor mij werd leidinggevend dat we meer zijn dan een lichaam. Meer zijn dan onze emoties. Meer zijn dan alleen dit leven.
Ik geloof dat we hier zijn met een bewustzijn, wat na dit leven doorgaat.
Een ziel op een zielenreis, met meerdere incarnaties.
Het lichaam sterft na verloop van tijd, maar de ziel gaat verder.
En voor mij is er geen onderscheid tussen een mens of dier. Ook dieren hebben een ziel en een zielenreis.
En hiermee kwam de stelling dat het lijden uitzichtloos is, voor mij in een andere context te staan.
Maakte het feit dat er geen behandeling was, het lijden uitzichtloos? Of waren er andere opties?
En als het uitzichtloos is, was het leven daarmee ook zinloos, of had het een betekenis die niet in de medische beoordeling werd meegenomen?
Deze vragen waren voor mijn situatie toentertijd relevant, maar waren wat mij betreft net zo relevant nu in de situatie van mijn kat.
Als ik terugkijk op mijn eigen situatie, dan was er iets heel interessants.
Artsen zeiden me dat er geen behandeling was en dat het lijden steeds groter zou worden, en uitzichtloos zou zijn, tot de dood erop volgt. Mijn realiteit was dat er wel degelijk een uitweg was, alleen niet via een medische behandeling.
In al die jaren dat ik zo ziek was, en ik fysiek stil lag, was er iets in mij wat zich ontwikkelde.
Er bleek een duidelijk verschil tussen mijn fysieke lichaam en mijn ziel.
Mijn lichaam was heel erg ziek en ik kon nog maar heel weinig bewegen. Maar mijn ziel roerde zich steeds meer en was steeds bewuster op de voorgrond aanwezig.
Ondanks dat er geen medische behandeling was, was er wel een proces van zichtbare verandering, waarbij ik losliet wat niet werkelijk bij mij paste en ruimte maakte voor wie ik diep van binnen ben. Het maakte dat het voor mij niet uitzichtloos genoemd kon worden.
Is dat een makkelijk proces? NEE, het is pijnlijk.
En als je lijden omschrijft als een toestand waarin je je niet goed voelt, of dit nu komt door lichamelijke pijn (zoals een ziekte of wond) of door geestelijke pijn (zoals verdriet of stress), dan heb ik jarenlang heel diep geleden.
De vraag was niet langer hoe kan ik het lijden stoppen. Maar wat heeft dit proces te brengen?
Wat vraagt mijn ziel me te worden, zodat ik het licht van mijn ziel steeds meer kan laten stralen?
Deze en soortgelijke vragen werden mijn leidraad.
Het maakte dat ondanks mijn fysieke conditie die uitzichtloos leek, voor mij het leven niet zinloos was. Het lijden waar ik doorheen ging bracht mij juist heel veel, waar ik eerlijk gezegd niet voor open had gestaan als ik het leven wat ik als jurist leefde had kunnen voortzetten. Juist door mijn ziekte waarbij er zo veel wegviel, kwam er ruimte voor iets waar ik me voorheen totaal niet bewust van was. En in mijn ogen moest dat proces niet beëindigd worden.
Deze benadering waarbij ik niet keek vanuit de fysieke situatie maar vanuit het standpunt van de ziel, heeft me meer gebracht dan ik ooit had kunnen bedenken.
Vanuit mijn ziel kreeg ik steeds meer antwoorden. Ik kreeg een visie op hoe ik door dit lijden heen kon komen. En uiteindelijk heeft het mijn aandoening dusdanig van binnenuit hersteld dat ik niet langer bedlegerig was. Na verloop van tijd niet langer huisgebonden was en ik een kwaliteit van leven kreeg die ik zelf beschrijf als beter dan voordat ik ziek werd!
Deze ervaring heeft voor mij een grote rol gespeeld in de reactie op het voorstel van de dierenarts om mijn kat te laten inslapen.
Want nu ging hij door zijn donkere periode heen. Nu werd van hem gezegd dat er sprake was van uitzichtloos lijden.
En nu werd van mij gevraagd om dat lijden en zijn leven te beëindigen.
Hij kon immers niet zelf verwoorden wat zijn wens was. Ik moest beslissen voor hem.
Omdat ik in het leven sta op deze wijze, dat mens en dier een ziel hebben die voortgaat na de dood, was voor mij redengevend dat ook hij door een soortgelijk proces zou gaan als ik was gegaan. En bij de grens van leven en dood speelt het licht in de ziel een grote rol.
De gedachte dat een voortijdige dood het licht in zijn ziel zou kunnen beïnvloeden vond ik geen fijne gedachte.
En dus wilde ik hem zo lang mogelijk de tijd geven om door zijn proces te gaan en per dag afwegen of de situatie ondraaglijk was of niet. Vanwege mijn jarenlange opleiding had ik zelfs mogelijkheden om zijn ziel te ondersteunen.
Ik kon daarvoor afgaan op hoe ik mijn kat de afgelopen 9 maanden heb ervaren vanaf het moment dat hij me om hulp vroeg toen hij ineens ziek werd.
Ik heb in die periode geen dag gezien dat hij opgaf. Hij bleef contact maken, zijn normale dagelijkse dingen doen en hij bleef aangeven wat hij nodig had. Dan mocht ik ook niet opgeven.
Was ik me bewust van het feit dat hij ziek was en volgens de visie van de dierenarts niet meer zou kunnen herstellen? JA.
Vond ik het moeilijk om hem zo te zien? JA.
Heb ik getwijfeld of ik mijn visie te veel oplegde aan hem? JA.
Ben ik bang geweest dat hij door mijn beslissing extra zou lijden? JA.
Maar mijn angst dat ik door te kiezen voor euthanasie hem iets belangrijks zou onthouden, was groter.
Fysiek gezien kon er volgens de dierenarts niets meer gedaan worden. Zij had geen opties meer zei ze.
Maar ik zag andere mogelijkheden.
Manieren waar de dierenarts niet in getraind is, maar ik wel.
De soul healing technieken waar ik zelf 16 jaar in getraind ben, brachten eerder duidelijk verandering voor mijn kat, zoals ik in mijn 2 andere blogs (1) (2) schreef. Dat gaf mij voldoende redenen om het opnieuw een kans te geven.
Als ik zag dat hij pijn had en hij hulp nodig had, gaf ik hem de soul healing sessies. En zijn ziel liet me zelfs weten wanneer hij er behoefte aan had door me recht aan te kijken als er iets mis was of demonstratief voor me te gaan staan en het te tonen. Hij heeft zijn hele leven al bewust contact met me gemaakt en dat deed hij nu ook.
Na de healingsessies zag ik hem direct meer ontspannen, beter lopen, en meer eten of drinken.
Hij kwam daarna ook bijna altijd naar me toe en ging heel hard spinnen of kopjes geven.
Een andere overweging die een rol speelde is dat ik geloof dat de periode vóór het overlijden, heel erg belangrijk is om dingen los te laten, innerlijk te transformeren, zodat de ziel met zo veel mogelijk licht voort kan.
Daar komt bij dat ik heb in mijn leven veel informatie via mijn spirituele kanalen ontvangen, waardoor ik oprecht geloof dat we allemaal een vrije wil hebben, maar dat de consequenties van onze keuze/vrije wil niet vrij te bepalen zijn. Op basis van die ontvangen informatie geloof ik dat euthanasie niet alleen het lichamelijke lijden en leven beëindigt, maar ook een natuurlijk proces onderbreekt, dat betekenis en gevolgen heeft voor de verdere zielenreis. Ik zal hier in een ander blog meer over schrijven.
Dat wat ik eerder had gezien voor anderen die het pad van euthanasie hadden gekozen, wenste ik niet voor mijn kat.
Ik heb al deze informatie meegewogen en vanuit mijn hart gehandeld. Ik wilde het beste voor hem en dus maakte ik deze keuze.
Het voelde voor mij alsof ik al die liefde die hij zo onvoorwaardelijk aan mij had gegeven, door nooit weg te kijken, of me alleen te laten in de moeilijkste momenten, op deze manier kon teruggeven. Door naast hem te zitten, door te luisteren naar en te voelen wat hij me te zeggen had, door er te ZIJN.
Ondanks dat ik voelde dat dit de juiste keuze was voor hem, was het zeker geen makkelijke keuze.
Wat mij hierbij hielp was mijn doelstelling om hem in die laatste dagen nog extra licht mee te geven aan zijn ziel, voor zijn verdere zielenreis. Dat maakte dat dit proces van pijn ook een lichtere kant kreeg voor mij.
Ik heb mogen waarnemen dat dit de ziel van mijn kat heeft verrijkt.
Maar als ik terugkijk heeft het ook mijzelf veel gebracht. Dit had ik eerlijk gezegd niet verwacht. Meer daarover in een ander blog.
Er zullen ongetwijfeld meer mensen dan alleen de dierenarts zijn die mijn keuzes niet begrijpen. Dat is ieders goed recht.
Maar ik ben blij dat ik deze keuzes heb gemaakt.
Met dit blog hoop ik dat je voldoende stof hebt tot nadenken voor het geval je zelf ooit in een vergelijkbare situatie terecht komt.
Dit stuk is geen oordeel over een keuze van een ander die anders is dan de mijne. Wél is mijn schrijven bedoeld als uitnodiging om euthanasie met andere ogen te bezien. Als aanmoediging om een eigen weloverwogen beslissing te nemen die niet alleen gebaseerd is op de lichamelijke conditie en het verlangen om lijden te stoppen, maar ook het natuurlijke stervensproces en de ziel en de zielenreis van het dier (of mens) meeweegt in die beslissing.
Sta je zélf voor een moeilijke beslissing rond het levenseinde van je huisdier?
Of voelt het alsof je eigen leven vastloopt en er geen antwoorden te vinden zijn?
Dan wens ik je heel veel kracht toe. Ik weet hoe moeilijk dat kan voelen.
Wat mij persoonlijk door zulke perioden heen heeft geholpen, zijn de liefde en de boodschappen die ik dagelijks vanuit de hogere dimensies ontvang. Heel vaak ontving ik inzichten of hulp waar ik zelf totaal niet aan had gedacht. Dit is al jarenlang mijn leidraad in het dagelijks leven.
Als je voelt dat je behoefte hebt aan die vorm van ondersteuning voor jouw situatie, om meer houvast te hebben bij de vraag hoe je verder kunt, voel je dan vrij om contact met me op te nemen.
Wil je graag jouw visie delen? Voel je vrij om onder dit blog te reageren.
💗 Barbara
~ True beauty is revealed only if there is light from within ~
🌟Transform at the Root 💫 Release what holds you back 💮 Experience the Breakthrough ✨ Apply Soul Power
Soul Healer • Akashic Records Reader • Channel for other Dimensions • Guan Yin Lineage Holder • Master Teacher Soul Transformation • 1:1 & Groups • online course
Website: www.puur-licht.nl
Linktree:https://linktr.ee/barbarakuipers
227 weergaven
Suffering with no prospect of improvement. Would you choose euthanasia?
Dear reader,
When I went to the veterinary clinic to pick up my cat after two days of care, the veterinarian said to me:
“I trained for six years to stop animals from suffering, but there is nothing more I can do for him, and I have never allowed a cat in his condition to go home.”
That was her reason for wanting to put him to sleep. She put me under considerable pressure to follow her advice when she understood that I saw the situation differently.
As I shared in my previous blog, I chose not to follow her advice.
Of course, that decision did not mean I wanted my cat to continue suffering. It meant that I did not believe his suffering should be stopped by putting him to sleep. I am seeing more and more posts from people who have had their pets put to sleep. It seems to be happening more often, and it appears to have become normal to let the life of a pet end this way.
Personally, that concerns me, because in my eyes, suffering with no prospect of improvement does not mean that life no longer has meaning and that death is the best option.
Let me begin by saying that the veterinarian and I partly agreed. When an animal is suffering, you should certainly do whatever you can to relieve that suffering. After all, you have a duty to care for your pet.
And my little one was my everything, as they say so beautifully, so I really wanted him to be as good as possible.
But the question is, should we take the relief of suffering so far that we stop it by hastening death?
Every situation needs to be considered on its own. But I had reasons for not ending my cat’s life. For me, the fact that he was ill, suffering, and could not be cured was not in itself a reason to end his life.
This subject has occupied my thoughts a great deal over the years.
Does suffering serve a purpose, both in general and, more specifically, in the period just before death?
I myself became ill more than thirty years ago. Doctors indicated that they had no treatment. They told me, “You will have to learn to live with it.”
Over time, my health continued to deteriorate until I eventually became bedridden.
You may still be alive, but it no longer feels like líving with it, I can tell you that.
I spent eight years in bed.
Staring at the ceiling. Without sound. Reading a book was no longer possible. People could not visit me.
Your world becomes very small, and you begin to wonder what the meaning of life can possibly be when you have to live this way.
Many fellow sufferers were even worse off than I was, and some of them opted for euthanasia.
So for that reason, I have thought about this a lot.
I have deeply felt how I feel about it myself. And for me, there was never any doubt that I could not make that choice. I felt that there had to be another way to deal with this situation.
What became my guiding principle was that we are more than a body. More than our emotions. More than this life alone.
I believe that we are here with a consciousness that continues after this lifetime.
A soul on a soul journey, across multiple incarnations.
The body dies over time, but the soul continues.
And for me, there is no distinction between a human being and an animal in that respect. Animals also have a soul and a soul journey.
This placed the statement that my suffering offered no prospect of improvement in a different context for me.
Did the fact that there was no treatment made my suffering hopeless? Or were there other possibilities?
And if there truly was no prospect of improvement, did that also mean my life had no meaning? Or did it have a meaning that was not being considered in the medical assessment?
These questions were relevant to my own situation at the time, and in my view they were just as relevant now in the situation of my cat.
When I look back at my own situation, something very interesting was happening.
Doctors told me there was no treatment, that my suffering would get bigger and bigger, and that there would be no prospect of improvement until death followed. My reality however was that there was a way out, just not through medical treatment.
In all those years that I was so ill and my body was physically still, something within me was developing.
There appeared to be a clear difference between my physical body and my soul.
My body was extremely ill and I could barely move. But my soul began to stir more and more, and its presence became increasingly prominent.
Although there was no medical treatment, there was a process of visible change. I was releasing what did not truly work for me and making room for who I am deep inside. For me, this meant that my situation could not be described as having no prospect of improvement.
Is that an easy process? NO. It is painful.
And if you define suffering as a state in which you do not feel well, whether because of physical pain (such as illness or injury), or emotional pain (such as grief or stress), then I suffered very deeply for many years.
The question was no longer, how could I stop the suffering? The question became, what did this process bring?
What did my soul ask me to become, so that I could allow the light of my soul to shine more brightly?
These and similar questions became my guiding principles.
Although my physical condition appeared to offer no prospect of improvement, that did not mean my life was meaningless. The suffering I went through brought me a great deal that I honestly would not have been open to if I had been able to continue the life I had been living as a lawyer. Precisely because so much fell away through my illness, space was created for something I had previously been completely unaware of. In my eyes, that process should not have been ended.
This approach, in which I looked at my situation from the perspective of the soul instead of only from the perspective of my physical condition, brought me more than I could ever have imagined.
I began to receive more and more information from my soul. I was given guidance of how I could get through this suffering. Eventually, that vision helped to heal my condition from within to such an extent that I was no longer bedridden. After some time, I was no longer housebound, and I gained a quality of life that I describe as better than it was before I became ill.
This experience played a major role in how I responded when the veterinarian proposed putting my cat to sleep.
Now he was going through his dark period. Now his suffering was being described as having no prospect of improvement.
And now I was asked to end both his suffering and his life.
After all, he could not articulate his wish himself. I had to decide for him.
Since I believe that both humans and animals have a soul that continues after death, it was important to me that he, too, might be going through a process similar to the one I had experienced. At the boundary between life and death, the light within the soul plays an important role.
I did not feel comfortable with the thought that a premature death might affect the light within his soul.
I therefore wanted to give him as much time as possible to go through his process, while monitoring everyday whether his situation had become unbearable or not. Because of my many years of training, I even had ways of supporting his soul.
I could rely on how I have experienced my cat over the past nine months, from the moment he suddenly became ill and asked me for help.
During that entire period, I did not see him give up for a single day. He continued to connect with me, continued his normal daily activities, and continued to show me what he needed. He didn’t give up and so I was not allowed to give up either.
Was I aware that he was ill and that, according to the vet’s vission, he would not be able to recover? YES.
Did I find it difficult to see him like that? YES.
Did I question whether I was imposing my own beliefs on him too much? YES.
Was I afraid that my decision might cause him more suffering? YES.
But my fear that choosing euthanasia might deprive him of something important was greater.
According to the veterinarian, nothing more could be done for him physically. She said she had no options left.
But I saw other possibilities.
Ways in which the veterinarian had not been trained, but I had.
The soul healing techniques in which I have trained for sixteen years had previously brought clear changes for my cat, as I described in my other two blogs (1)(2). That gave me enough reasons to give it another chance.
Whenever I saw that he was in pain and needed help, I gave him soul healing sessions. His soul even let me know when he needed one. He would look me straight in the eye when something was wrong, or demonstratively stand in front of me to show me what was wrong. He always consciously made contact with me throughout his life, as he did now.
After the healing sessions, I saw him relax immediately, walk better, and eat or drink more.
Almost every time, he would then come over to me, purr loudly, or rub his head against me.
Another consideration was my belief that the period before death is extremely important. It gives us an opportunity to release things and transform inwardly, so that the soul can continue with as much light as possible.
In addition, I have received a lot of information through my spiritual channels during my life. Because of this, I sincerely believe that we all have free will, the consequences of our choice/free will cannot be freely determined.
Based on all the information mentioned about, I believe that euthanasia does more than end physical suffering and physical life. It also interrupts a natural process that has meaning and consequences for the soul’s continuing journey. I will write more about this in another blog.
From what I had seen before for others who had chosen the path of euthanasia, I did not wish that for my cat.
I took all the information into account and acted from my heart. I wanted what was best for him, and that is why I made this choice.
It felt as though I could give back all the unconditional love he had given to me throughout his life. He had never looked away and had not left me alone during my most difficult moments. Now I could sit beside him, listen to and feel what he was telling me, and simply BE there.
Although I felt that this was the right choice for him, it certainly was not an easy one.
What helped me with this was my goal to offer extra light to his soul in those last days, for the continuation of his soul journey. That made the whole process less painful and lighter for me.
I was able to observe that this enriched my cat’s soul.
But looking back, it also brought me a great deal. I honestly had not expected that. I will share more about this in another blog.
There will undoubtedly be people other than the veterinarian who do not understand the choices I made. They have every right to feel that way. But I am glad I made those choices.
With this blog, I hope I have given you enough to reflect upon in case you ever find yourself in a similar situation.
This piece is not a judgement on someone else’s choice that is different from mine. My intention is, however, to invite you to look at euthanasia through different eyes. I want to encourage you to make your own carefully considered decision, taking into account not only the physical condition and the desire to stop suffering, but also the natural dying process, the soul, and the soul journey of the animal (or human being) involved.
Are you facing a difficult decision about the end of your pet’s life?
Or does it feel as though your own life has come to a standstill and there are no answers to be found?
If so, I wish you a great deal of strength. I know how difficult that can be.
What has personally helped me through such periods is the love and the messages I receive daily from the higher dimensions. Very often, I received insights or help that I would never have thought of myself. This has guided me in my daily life for many years.
If you feel that you need this kind of support in your own situation, and would like more guidance as you consider how to move forward, please feel free to contact me.
Would you like to share your own perspective? Please feel free to leave a comment below this blog.
💗 Barbara
~ True beauty is revealed only if there is light from within ~
🌟Transform at the Root 💫 Release what holds you back 💮 Experience the Breakthrough ✨ Apply Soul Power
Soul Healer • Akashic Records Reader • Channel for other Dimensions • Guan Yin Lineage Holder • Teacher Soul Healing • 1:1 & Groups • online course
Website: www.puur-licht.nl/en/pure-light/
Linktree:https://linktr.ee/barbarakuipers
227 weergaven
