~ for English: please scroll down ~
Onlangs ben ik na bijna 17 jaar samen mijn lieve kat Fearghas verloren. Mijn maatje.
Ik had verschillende dierenartsen gesproken die mij probeerden te overtuigen dat ik hem moest laten inslapen. Ik maakte een andere keuze. Heel bewust.
Ik koos ervoor om hem in zijn proces te begeleiden en hem op zijn eigen moment te laten gaan.
Het was niet de makkelijkste keuze, maar ik had daar wel een heel specifieke reden voor. Achteraf ben ik intens dankbaar dat ik hem op deze manier heb kunnen begeleiden. Het was een intiem en nederig proces om dit samen te mogen doen.
Ik was echter verrast hoeveel mensen het bijzonder vonden dat ik hem niet had laten inslapen en hoeveel mooie en diepgaande vragen ik kreeg over mijn keuze.
Uit de verschillende reacties van anderen leerde ik dat het tegenwoordig niet zo vanzelfsprekend meer is om niet te kiezen voor inslapen.
Toen ik meer informatie zocht, vond ik verschillende onderzoeken en uit één daarvan bleek dat in de UK zelfs meer dan 90% van de onderzochte honden (1) niet op natuurlijke wijze overlijdt, maar wordt geëuthanaseerd. Ik schrok toen ik dat las. Ik had niet beseft hoe uitzonderlijk een natuurlijke dood bij huisdieren inmiddels lijkt te zijn.
Het verklaarde voor mij wel de druk die ik voelde in de dierenartsenpraktijk. Ook bij Fearghas hadden alle drie de dierenartsen die ik had gesproken gedurende het proces aangestuurd op inslapen. Ik maakte echter heel bewust een andere keuze en daar sta ik nog steeds achter. Ik ben blij met alles wat ik voor Fearghas kon en mocht doen. Daarnaast heeft hij mij veel geleerd over ouderdom, lijden, sterven, zielsbewustzijn en het proces van overgang.
Ik deel graag in dit blog en de komende blogs het verhaal van Fearghas en de redenen voor de keuze die ik voor hem heb gemaakt.
Ik deel die redenen niet omdat ik geloof dat ik kan bepalen wat in iedere situatie voor ieder dier en zijn mens de juiste keuze is, maar ik kan wel vanuit mijn visie en achtergrond mijn keuze uitleggen, zodat iemand over meer informatie beschikt wanneer diegene zelf voor zo’n keuze komt te staan.
Ik besef dat veel mensen hun dier vanuit diepe liefde en compassie laten inslapen. Mijn keuze voor Fearghas kwam eveneens voort uit diepe liefde en compassie, al kreeg die keuze bij mij een andere vorm. In volgende blogs zal ik daar meer over vertellen.
Ik zal echter beginnen met ons gezamenlijke proces te beschrijven.
Fearghas wilde niet opgeven
Mijn maatje, die ruim 16 jaar aan mijn zijde had gezeten, werd ziek in oktober 2025. En dus had hij hulp en al mijn aandacht nodig. Ik heb toen al beschreven hoe hij mij heel bewust om hulp vroeg.
In eerste instantie wierp al die hulp die ik hem kon geven vruchten af. Hij knapte weer op en we kregen veel liefdevolle momenten samen, maar naarmate de tijd verstreek zag ik dat hij langzaam fysiek achteruit ging. Hij werd duidelijk ouder en zijn lijfje werd zwakker en magerder, ook al deed hij zijn best alles te laten zijn zoals hij dat gewend was.
Hij wilde zo graag bij me zijn. En dus wilde ik zoveel mogelijk bij hem zijn. Genieten van al die extra tijd die we nog hadden.
Het was moeilijk om van huis te zijn of zelfs om te gaan slapen. Ik hield hem het liefst in de gaten of alles goed ging. Iedere ochtend was het eerste wat ik deed checken of hij nog ademde, want de herinnering aan zijn bijna overlijden in 2025 raakte ik niet meer kwijt.
Met alle mogelijkheden die ik heb (de informatie die ik doorkrijg via mijn spirituele kanalen en de verschillende healingsessies die ik kan geven) kon ik hem iedere keer weer helpen om weer aan te sterken, tegen de verwachtingen van de dierenarts in….
In juni 2026, toen de warmte toenam ging het echter ineens snel achteruit.
Ik wist dat hij andere hulp nodig had dan ik aan hem kon geven.
Het was duidelijk dat er iets mis was. De kattenbak bleef namelijk leeg en hij begon minder te eten en drinken en dat is in die warmte alarmerend, Daarom ben ik met hem naar de dierenarts gegaan. In de praktijk kreeg hij een aantal dagen goede zorg, maar helaas knapte hij niet op. Er was een darmverstopping te zien op de foto’s en alle infusen en medicatie die hij kreeg, zorgden er niet voor dat die verstopping oploste.
De dierenarts wilde hem niet meer mee naar huis geven. Zij vond inslapen de enige juiste optie.
Daarin bleek opnieuw het grote verschil tussen de reguliere manier van kijken en de manier waarop ik ben opgeleid.
Ik realiseerde me hoe weinig ruimte er binnen de reguliere veterinaire benadering is voor de ziel en de zielenreis.
De dierenarts was zeer begaan met Fearghas en had dagenlang gedaan wat ze kon.
Maar uiteindelijk belde ze me om te zeggen dat ze de verstopping niet had kunnen oplossen en dat hij naar haar mening niet meer beter zou worden. Ze wilde dat ik naar de praktijk kwam om hem te laten inslapen.
Toen ik daar was zei ze me: “Ik ben 6 jaar opgeleid om het lijden van dieren te stoppen, maar ik kan niets meer voor hem doen en een kat in zijn conditie heb ik nog nooit naar huis laten gaan.”
Ik kon zien hoeveel het haar deed om hem zo apathisch in het hokje te zien liggen en het brak ook mijn hart in een miljoen stukken, maar mijn besluit stond vast. Hij sterft een natuurlijke dood, thuis… en niet hier in dat stressvolle hokje, want vanuit mijn achtergrond kijk ik anders naar euthanasie dan zij.
Ik wist vanuit mijn eerdere ervaring in oktober 2025 hoe er in de praktijk over inslapen werd gedacht, maar was toch weer verbaasd over hoe vanzelfsprekend euthanasie uiteindelijk als enige juiste mogelijkheid werd gezien.
Het dier lijdt. Het dier wordt niet meer beter. Door alleen naar het fysieke lijden te kijken wordt euthanasie dan de meest voor de hand liggende keuze.
Maar daarmee wordt het natuurlijke stervensproces, en alles wat daarin mogelijk nog gebeurt, voortijdig beëindigd.
Vanuit mijn kijk op de ziel kon ik die dimensie niet buiten beschouwing laten.
Als je kijkt vanuit de ziel, zijn er andere dingen die meespelen dan alleen het stoppen van het fysieke lijden.
Ik zei haar: “Ik respecteer jouw visie en training van 6 jaar, maar ik wil je vragen om mijn visie ook te respecteren. Ik ben 16 jaar opgeleid om het lijden van de ziel te verlichten en euthanasie is geen optie voor mij. Dat stopt niet het lijden van de ziel, het stopt alleen voortijdig dit leven. Ik kan hem niet laten inslapen.“
Ze was duidelijk geschokt, dat kon ik aan haar zien. Ze zei dat ze dat nog nooit had meegemaakt dat iemand niet voor inslapen koos. Ze bleef volhouden dat ze hem zo niet mee naar huis kon geven. Probeerde me over te halen met: “Als ik het dan doe en jij gaat weg en hoeft het niet te zien?”
Ik zei haar dat ze daarvoor nog steeds mijn toestemming nodig heeft en dat ik die niet geef. “Fearghas gaat echt mee naar huis”, zei ik haar.
Zij keek vanuit haar medische verantwoordelijkheid en wat zij bij Fearghas waarnam. Ik keek daarnaast naar zijn ziel, naar de signalen die hij mij gaf en naar alles wat ik de afgelopen zestien jaar had geleerd.
Op dat moment daar in de praktijk, leken die twee visies niet echt naast elkaar te kunnen bestaan. Ze had duidelijk moeite met mijn keuze.
Het kostte me enige tijd maar uiteindelijk gaf ze hem mee, samen met palliatieve pijnbestrijding, want over één ding waren we het wél absoluut eens. We wilden beiden dat zijn proces zo goed mogelijk zou gaan.
En zo kwam hij dus hier thuis, om te sterven dacht ik. Wat een loodzware rit naar huis vond ik dat …
Maar hier thuis gebeurde er een wonder.
Daar in de praktijk wilde hij niet eten en drinken en lag hij apathisch. Hij gaf amper een teken van herkenning toen ik hem kwam halen. Maar hier ging hij toen hij zijn hokje uit mocht meteen naar zijn speeltje dat nog midden in de kamer op de grond lag, daarna drinken en toen heerlijk op het balkon zitten uitkijken over zee. Alsof er niets aan de hand was… en hij niet een half uur geleden zo apathisch en verdrietig in dat hokje had gelegen.
Toen hij binnenkwam zocht hij mij meteen op en wilde bij me zitten op de stoel, zoals hij zó gewend was. Ik was zo blij om dat te zien, dat hij in ieder geval nog dat kon doen. Dat hij dat mee kon nemen als herinnering.
Maar het gaf mij ook een boost om nog niet op te geven. Hij toonde zo duidelijk dat hij wilde blijven en hij deed zó zijn best!
Dan was ik het aan hem verplicht om mijn best te doen voor hem.
Ik heb hem toen via alle mogelijke soul healing methoden geholpen in de overtuiging dat de combinatie van reguliere en spirituele hulp hem wellicht toch verder zou helpen. De volgende ochtend hoopte ik dat er eindelijk iets in de kattenbak zou liggen. Misschien hadden alle behandelingen gewoon wat meer tijd nodig en zou hij thuis, in alle rust, toch herstellen.
Toen ik de volgende morgen terug in de kamer kwam zag ik direct dat hij naar de kattenbak was geweest. De darmverstopping was plotseling toch opgelost!
Voor mij voelde dat als het volgende wonder.
Ik heb tranen gehuild van blijdschap om een drol, echt… maar ik wist ook dat we er nog niet waren.
Hij was zó afgevallen en verzwakt. Ik had bovendien sterk het gevoel dat de medicatie, waarop hij zijn hele leven al gevoelig reageerde, een grote impact op hem had gehad, maar ik zag met die verstopping geen andere keuze.
Hij wilde ook nu zijn darm vrij was helaas nog steeds niet eten. Ik zag dat hij last had van krampen en gasvorming in zijn darmen en probeerde zijn ongemak te verlichten. Ik heb dagenlang naast hem gezeten, hem liquid snacks gevoerd, healing gegeven, met zijn ziel gesproken, in de hoop dat hij weer vast voedsel zou gaan eten, maar hij bleef weigeren. Ik heb alles geprobeerd wat ik kon bedenken, maar dwangvoeren was in zijn conditie voor mij geen reële mogelijkheid meer. Langzaam begon ik te beseffen wat voor proces er komen zou.
Eerder had ik heel duidelijk gevoeld dat hij wilde blijven. Nu voelde ik dat er iets veranderde. Hij bleef contact met mij zoeken, maar langzaam begon hij signalen te geven dat hij zich voorbereidde om los te laten.
Teruggaan naar de dierenarts was geen optie voor mij, want dan zou hij opnieuw medicatie krijgen en de dierenarts had al aangegeven dat zijn nierfunctie dat niet meer kon verwerken. Verdere behandeling was volgens de arts niet meer mogelijk.
En ook al was inslapen voor mijzelf wellicht minder zwaar geweest dan hem tijdens dit hele stervensproces te begeleiden en probeerde de dierenarts mij ervan te overtuigen dat dit de meest compassievolle keuze zou zijn, het voelde nog steeds niet juist voor mij.
Ook mijn spirituele gidsen bleven zeggen dat dit voor Fearghas niet de juiste beslissing was.
En ook Fearghas zelf bleef mij duidelijk maken dat hij het op zijn eigen wijze wilde doen.
Het was daarmee echt een kwestie van volledig durven vertrouwen op mezelf: op de levenslange ervaring met mijn open spirituele kanalen, op mijn jarenlange opleiding en werkervaring, op alle signalen die ik kreeg. Er bestaat immers geen draaiboek dat je in zo’n situatie het juiste antwoord geeft.
Vanuit vertrouwen liet ik hem zijn eigen tempo kiezen.
Dat was niet makkelijk voor mij, mijn hart was zwaar, maar toch koos ik ervoor om bij hem te blijven, zoals we ook bij een geliefde waken wanneer het levenseinde nadert. Niet om zijn lijden te negeren, maar om hem er niet alleen doorheen te laten gaan.
Hij was mijn maatje. Mijn rots. Hij was er in vele moeilijke momenten in mijn leven voor mij geweest. En nu had hij mij nodig.
En dus zat ik naast hem, dagen en nachten lang. Nu kon ik iets terugdoen voor al zijn onvoorwaardelijke liefde voor mij.
Hij bleef vechten. Wilde knuffels. Ging heel hard spinnen als ik hem aaide. Maakte contact. Kwam iedere keer weer naar me toe en bij me liggen. Maar eten… dat weigerde hij.
En ook mijn gidsen gaven me aan, dat ik zijn keuze hierin moest respecteren en dat het tijd was voor hem om over te gaan.
Mijn hele leven heb ik al kunnen vertrouwen op de informatie die ik vanuit de zielenwereld ontving. En juist de boodschappen die ik het liefst niet hoor, die waren vaak erg accuraat. Ik had geen reden om daar nu ineens aan te gaan twijfelen.
Na een paar dagen werden zijn spieren zwakker en kon hij niet meer normaal lopen. Uiteindelijk na negen dagen werd ook de ademhaling zwakker.
Dat was de eerste dag dat hij niet meer spinde en toen wist ik… het duurt nu niet lang meer.
Ik ben toen niet meer van zijn zijde geweken. Heb de hele nacht naast hem gezeten, blessings gegeven, gechant en gewacht tot het zijn tijd was.
Het was echt heel moeilijk om mijn maatje zo te zien, maar tegelijkertijd zo een enorme eer om hem op die manier te begeleiden.
Hij was zo moedig en ik dwong mezelf om ook moedig te zijn. Toch heb ik regelmatig getwijfeld of ik wel sterk genoeg zou zijn want het proces van afscheid en overgaan viel me zwaar.
Tegelijkertijd was het zo’n intiem proces, in de stilte van de nacht, het maanlicht door het raam en zijn poot op mijn been en in mijn hand.
Tot op het laatste moment bleef hij aanwezig. Contact maken met mij. Zich bewust van alles om hem heen.
Ik kon de aanwezigheid van de zielenwereld voelen, die hem en mij begeleidden in dit hele proces.
En dat kon hij ook. Dat kon hij al zijn hele leven en hij was zich ook nu heel erg bewust dat hij niet alleen was.
Hij heeft mij zijn hele leven bijgestaan, ook tijdens mijn studie, tijdens mijn werk, tijdens mijn contacten met de zielenwereld.
Hij was denk ik nog spiritueler afgestemd dan ik.
En dat vond ik wellicht wel het mooiste van alles als ik erop terugkijk. Al deze kostbare momenten samen hadden wij gemist als hij die dag in dat hok in de praktijk was ingeslapen.
Toen hij op zondagmorgen 5 juli om 6.44 uur overging, mocht ik zijn ziel zien en ik wist dat hij al het licht dat hij in zijn ziel droeg, al het licht dat hij in dit leven had ontvangen, behouden had en zijn ziel klaar was voor de volgende stap. Ik had de juiste keuze gemaakt voor zijn ziel, dat werd me heel erg duidelijk gemaakt.
Op dat moment, toen die bevestiging kwam vanuit de zielenwereld, kwam bij mij de ontlading van alle twijfel die ik gaandeweg het proces had gevoeld.
En daarna voelde ik hoe ook ik vanuit de zielenwereld een enorme blessing mocht ontvangen. Als een bevestiging en erkenning voor alles wat ik voor hem had gedaan.
In de dagen/weken erna kreeg ik veel diepe inzichten en leermomenten aangereikt.
Het hele proces werd voor mij zó begeleid dat het rouwproces daarna veel minder zwaar was dan ik had verwacht.
Ook kreeg ik de opdracht om dit verhaal te delen en te laten zien dat er, voor mensen die diep vanbinnen voelen dat inslapen niet de juiste keuze is voor hun huisdier, mogelijk ook een andere weg bestaat.
Ik heb voor het schrijven van dit blog, zijn verhaal al met een aantal mensen gedeeld en ik kreeg hele mooie vragen terug.
- Wat is het verschil tussen het stoppen van fysiek lijden en het verlichten van het lijden van de ziel?
- Is inslapen niet juist een daad van compassie?
- Hoe merkte je aan Fearghas dat hij aanwezig bleef?
- Hoe kan je spiritueel luisteren zonder dat lichamelijk lijden te ontkennen?
- Wat voor inzichten gaven je gidsen door?
Ik zal er meer over delen in volgende blogs.
Mijn vraag aan jou is, nu je tot het einde hebt gelezen: Welke vragen roepen zijn verhaal en mijn keuze bij jou op?
Welke vragen zou je graag in volgende blogs beantwoord zien?
Misschien heb je zelf voor een moeilijke beslissing gestaan rond het levenseinde van een huisdier. Als je daar iets over wilt delen, lees ik je ervaring graag. Niet om verschillende keuzes tegenover elkaar te zetten, maar om ruimte te maken voor een gesprek over de vele lichamelijke, emotionele en spirituele lagen van het stervensproces, zodat mensen kunnen voelen wat resoneert en zij de juiste keuze voor hen en hun huisdier kunnen maken.
Voel je vrij om onder dit blog te reageren.
💗 Barbara
~ True beauty is revealed only if there is light from within ~
🌟Transform at the Root 💫 Release what holds you back 💮 Experience the Breakthrough ✨ Apply Soul Power
Soul Healer • Akashic Records Reader • Channel for other Dimensions • Guan Yin Lineage Holder • Master Teacher Soul Transformation • 1:1 & Groups • online course
Website: www.puur-licht.nl
Linktree:https://linktr.ee/barbarakuipers
59 weergaven
Three Veterinarians Suggested Putting Him to Sleep. I Made a Different Choice.
Recently, after almost 17 years together, I lost my beloved cat Fearghas. My companion.
I had spoken with several veterinarians who tried to convince me that I should have him put to sleep. I made a different choice. Very consciously.
I chose to guide him through his process and let him go in his own time.
It was not the easiest choice, but I had a very specific reason for it. Looking back, I am deeply grateful that I was able to guide him in this way. It was an intimate and humbling process to be allowed to go through together.
I was surprised, however, by how many people thought it was remarkable that I had not had him put to sleep and by how many beautiful and profound questions I received about my choice.
The different responses I received made me realize that nowadays, choosing not to have an animal euthanized is no longer seen as the obvious choice.
When I looked for more information, I found several studies, and one of them showed that in the UK, more than 90% of the dogs studied (1) did not die naturally, but were euthanized. I was shocked when I read that. I had not realized how exceptional a natural death among pets now seems to have become.
It did explain though the pressure I felt at the veterinary practice. With Fearghas too, all three veterinarians I had spoken with throughout the process had steered me towards euthanasia. I consciously made a different choice and I still stand by it. I am grateful for everything I was able and allowed to do for Fearghas. In addition, he taught me a great deal about old age, suffering, dying, soul consciousness and the process of transition.
In this blog and the blogs to come, I would like to share Fearghas’ story and the reasons for the choice I made for him.
I am not sharing those reasons because I believe I can determine what the right choice is in every situation for every animal and their human, but I can explain my choice from the perspective of my vision and background, so that someone has more information when they themselves are faced with such a choice.
I realize that many people have their animal put to sleep out of deep love and compassion. My choice for Fearghas also arose from deep love and compassion, although that choice took a different form for me. I will share more about this in future blogs.
I will begin, however, by describing the process we went through together.
Fearghas did not want to give up
My companion, who had been by my side for more than 16 years, became ill in October 2025. And so he needed help and all of my attention. At that time, I already wrote about how consciously he asked me for help.
At first, all the help I was able to give him paid off. He recovered and we were given many loving moments together, but as time passed, I saw that he was slowly declining physically. He was clearly growing older and his physical body was becoming weaker and thinner, even though he did his best to keep everything the way he was used to.
He wanted so much to be with me. And so I wanted to be with him as much as possible. To cherish all the extra time we still had.
It was difficult to leave the house or even to go to sleep. I preferred to keep an eye on him to make sure everything was all right. Every morning, the first thing I did was check whether he was still breathing, because I could not shake the memory of how close he had come to dying in 2025.
With all the possibilities available to me (the information I receive through my spiritual channels and the different healing sessions I am able to offer), I was able to help him regain his strength time and again, against the veterinarian’s expectations.
In June 2026, however, when the weather grew warmer, he suddenly deteriorated rapidly.
I knew that he needed a different kind of help than I could give him.
It was clear that something was wrong. The litter box remained empty and he began to eat and drink less, and in that heat this was alarming. That is why I took him to the veterinarian. At the practice, he received good care for several days, but unfortunately he did not improve. An intestinal blockage could be seen on the X-rays, and none of the IV fluids or medication he received resolved the issue.
The veterinarian did not want to let me take him home again. She believed that putting him to sleep was the only right option.
Once again, this revealed the great difference between the conventional way of looking at things and the way I have been trained to look at them.
I realized how little room there is within the conventional veterinary approach for the soul and the soul’s journey.
The veterinarian cared deeply about Fearghas and had done everything she could for days.
But eventually she called me to say that she had been unable to resolve the blockage and that, in her opinion, he would not recover. She wanted me to come to the practice to have him put to sleep.
When I was there, she said to me: “I was trained for 6 years to stop animals from suffering, but there is nothing more I can do for him and I have never let a cat in his condition go home.”
I could see how much it affected her to see him lying so listlessly in the cage, and it broke my heart into a million pieces too, but my decision was firm. He will die a natural death, at home… and not here in that stressful cage, because my background gives me a different perspective on euthanasia than hers.
From my earlier experience in October 2025, I knew how the practice viewed euthanasia, but I was still surprised by how naturally euthanasia was ultimately seen as the only right possibility.
The animal is suffering. The animal will not recover. When only the physical suffering is considered, euthanasia becomes the most obvious choice.
But this brings the natural dying process, and everything that may still happen within it, to a premature end.
From my perspective on the soul, I could not leave that dimension out of consideration.
When you look from the perspective of the soul, other things come into play besides merely stopping physical suffering.
I said to her: “I respect your perspective and your 6 years of training, but I want to ask you to respect my perspective too. I have trained for 16 years to alleviate the suffering of the soul, and euthanasia is not an option for me. It does not stop the suffering of the soul, it only brings this life to a premature end. I cannot have him put to sleep.”
She was clearly shocked, I could see it on her face. She said that she had never experienced someone choosing not to have their animal put to sleep. She continued to insist that she could not let me take him home in that condition. She tried to persuade me by saying: “What if I do it and you leave, so you do not have to see it?”
I told her that she would still need my permission to do that and that I was not giving it. “Fearghas really is coming home with me,” I told her.
She was looking from the perspective of her medical responsibility and what she observed in Fearghas. In addition to that, I was looking at his soul, at the signals he was giving me and at everything I had learned over the past sixteen years.
At that moment in the practice, those two perspectives did not really seem able to exist side by side. She clearly struggled with my choice.
It took some time, but eventually she let me take him home, together with palliative pain relief, because there was one thing on which we absolutely did agree. We both wanted his process to go as easy as possible.
And so he came home with me, to die, I thought. What an unbearably ride home that was …
But here at home, a miracle happened.
At the clinic, he refused to eat or drink and lay there listlessly. He barely showed any sign of recognizing me when I came to pick him up. But here, when he was allowed out of his carrier, he immediately went over to his toy that was still lying on the floor in the middle of the room, then he had a drink and afterwards sat contentedly on the balcony looking out over the sea. As if nothing was wrong… and as if he had not been lying so listlessly and sadly in that cage half an hour earlier.
When he came back inside, he immediately sought me out and wanted to sit with me on the chair, just as he was so used to doing. I was so happy to see that, that at least he could still do that. That he could take that memory with him.
But it also gave me a boost not to give up yet. He showed so clearly that he wanted to stay, and he tried so hard!
Then I owed it to him to do my best for him.
I then offered him every possible soul healing that I could transmit, in the belief that the combination of conventional and spiritual help might perhaps help him move forward after all. The next morning, I hoped that there would finally be something in the litter box. Perhaps all the treatments simply needed a little more time and he might still recover at home, in peace and quiet.
When I came back into the room the next morning, I saw immediately that he had used the litter box. The intestinal blockage had suddenly resolved after all!
To me, that felt like the next miracle.
I cried tears of joy over a stool, truly… but I also knew that we were not there yet.
He had lost so much weight and had become so weak. In addition, I had a strong feeling that the medication, to which he had reacted sensitively throughout his life, had had a major impact on him, but with that blockage I saw no other choice.
Unfortunately, even now that his bowel was clear, he still did not want to eat. I could see that he was experiencing cramps and gas in his intestines and tried to ease his discomfort. For days, I sat beside him, fed him liquid snacks, gave him spiritual healing and spoke with his soul, hoping that he would begin eating solid food again, but he continued to refuse. I tried everything I could think of, but in his condition, force-feeding was no longer a realistic possibility for me. Slowly, I began to understand what kind of process was about to unfold.
Earlier, I had felt very clearly that he wanted to stay. Now I felt that something was changing. He continued to seek contact with me, but slowly he began to give signs that he was preparing to let go.
Going back to the veterinarian was not an option for me, because he would be given more medication and the veterinarian had already indicated that his kidney function could no longer cope with it. According to the veterinarian, further treatment was no longer possible.
And even though having him put to sleep might have been less difficult for me than guiding him through this entire dying process, and even though the veterinarian tried to convince me that this would be the most compassionate choice, it still did not feel right to me.
My spiritual guides also continued to say that this was not the right decision for Fearghas.
And Fearghas himself also continued to make it clear to me that he wanted to do it in his own way.
It truly became a matter of daring to trust myself completely: my lifelong experience with my open spiritual channels, my many years of training and professional experience, and all the signals I received. After all, there is no script that gives you the right answer in a situation like this.
With trust, I allowed him to choose his own pace.
That was not easy for me, my heart was heavy, but I still chose to remain with him, as we also keep vigil beside a loved one when the end of life is approaching. Not to ignore his suffering, but so that he would not have to go through it alone.
He was my companion. My rock. He had been there for me through many difficult moments in my life. And now he needed me.
And so I sat beside him, for days and nights. Now I could give something back for all his unconditional love for me.
He kept fighting. He wanted cuddles. He purred very loudly when I stroked him. He made contact. Time and again, he came over to me and lay down beside me. But eating… that he refused.
And my guides also told me that I had to respect his choice in this and that it was time for him to transition.
Throughout my life, I have been able to trust the information I received from the soul world. And the messages I would most rather not hear were often very accurate. I had no reason to suddenly begin doubting that now.
After a few days, his muscles became weaker and he could no longer walk normally. Eventually, after nine days, his breathing also became weaker.
That was the first day he no longer purred, and then I knew… it will not be long now.
From that moment on, I did not leave his side. I sat beside him all night, gave blessings, chanted and waited until it was his time.
It was truly very difficult to see my companion like that, but at the same time it was such an enormous honor to guide him in that way.
He was so courageous and I forced myself to be courageous too. Still, I regularly doubted whether I was strong enough, because the process of saying goodbye and transitioning was difficult for me.
At the same time, it was such an intimate process, in the silence of the night, with the moonlight coming through the window and his paw resting on my leg and in my hand.
Until the very last moment, he remained present. Making contact with me. Aware of everything around him.
I could feel the presence of the soul world, guiding him and me throughout this entire process.
And he could feel it too. He had been able to do so his whole life, and now too he was very aware that he was not alone.
He supported me throughout his life, including during my studies, during my work and during my contact with the soul world.
I think he was even more spiritually attuned than I am.
And looking back, that may have been the most beautiful part of all. We would have missed all these precious moments together if he had been put to sleep in that cage at the practice that day.
When he transitioned on Sunday morning, 5 July, at 6:44 a.m., I was allowed to see his soul and I knew that he had retained all the light he carried in his soul, all the light he had received in this life, and that his soul was ready for the next step. I had made the right choice for his soul, that was made very clear to me.
At that moment, when that confirmation came from the soul world, all the doubt I had felt along the way was released.
And afterwards, I felt how I too was allowed to receive an enormous blessing from the soul world. As a confirmation and acknowledgement of everything I had done for him.
In the days and weeks that followed, I was given many profound insights and lessons.
I felt so guided throughout the entire process that the grieving process afterwards was far less difficult than I had expected.
I was also given the assignment to share this story and to show that, for people who feel deep within that putting their pet to sleep is not the right choice, another path may also be possible.
Before writing this blog, I had already shared his story with several people and received some very beautiful questions in return.
- What is the difference between stopping physical suffering and alleviating the suffering of the soul?
- Is putting an animal to sleep not, in fact, an act of compassion?
- How could you tell that Fearghas remained present?
- How can you listen spiritually without denying physical suffering?
- What insights did your guides share with you?
I will share more about this in future blogs.
My question to you, now that you have read to the end, is:
What questions do his story and my choice raise for you?
Which questions would you like to see answered in future blogs?
Perhaps you have faced a difficult decision yourself concerning the end of a pet’s life. If you would like to share something about it, I would be glad to read about your experience. Not to set different choices against one another, but to create space for a conversation about the many physical, emotional and spiritual layers of the dying process, so that people can feel what resonates and make the right choice for themselves and their pet.
Feel free to leave a comment below this blog.
💗 Barbara
~ True beauty is revealed only if there is light from within ~
🌟Transform at the Root 💫 Release what holds you back 💮 Experience the Breakthrough ✨ Apply Soul Power
Soul Healer • Akashic Records Reader • Channel for other Dimensions • Guan Yin Lineage Holder • Teacher Soul Healing • 1:1 & Groups • online course
Website: www.puur-licht.nl/en/pure-light/
Linktree:https://linktr.ee/barbarakuipers
59 weergaven
