~ for English: please scroll down ~
lieve jij,
Het was alsof mijn oogkleppen afvielen.
Alsof ik ineens in grote neon letters voor me zag wat ik al jaren wel voelde, maar niet aan toe was om te erkennen voor mezelf.
En ineens zag ik het: “Meer informatie delen heeft geen zin meer… “. Of anders gezegd: “ik heb hier geen zin meer in”.
Niet iedereen die lijdt, wil werkelijk veranderen of heeft de moed het bekende los te laten.
En dat breekt mijn hart.
Niet omdat ik daarmee geen hoop meer kan geven aan hen die ik wilde inspireren.
Niet omdat ik begrepen wil worden.
Niet omdat ik een systeem niet kan corrigeren die dat in mijn ogen zo nodig heeft.
Maar omdat het betekent dat ik de belofte die ik mezelf had gemaakt en zo graag wil inlossen, los moet laten. Wellicht niet in de kern, maar wel op de wijze zoals ik dat de afgelopen jaren had ingevuld.
Jaren geleden heb ik een belofte gedaan. “Als ik beter mag worden, dan zal ik mijn verhaal delen zodat mijn pad anderen kan helpen.” Vanaf dat moment voelde ik een verschuiving en kreeg ik heel veel onverwachte hulp. Ik wist, mijn proces gaat niet meer alleen om mijzelf, maar tevens om hen die ik inspireren mag. Het werd daarmee grootser dan mijzelf. Dat was niet een nobel streven, maar zo voelde het alsof mijn hele lijdensweg niet voor niets was geweest. Dan kwam er iets goeds uit.
En dus bleef ik delen, bleef ik zaadjes planten, bleef ik in een community die eigenlijk niet hetzelfde kon denken als ik. Eigenlijk wachtend op het moment dat anderen mijn visie wél zouden kunnen zien.
Ik heb altijd een visie gehad op het leven die afweek van de gedeelde consensus in een groep. Het maakte mij vaak onbegrepen… en daar zat een groot trauma op.
Mijn naam draagt het al in zich: Barbara betekent de Vreemdelinge.
En zo voelde ik me een groot deel van mijn leven in groepen.
Maar eigenlijk heeft die andere visie mij heel veel opgeleverd. Het heeft dingen die ogenschijnlijk onmogelijk waren, gerealiseerd. Niet één keer maar meerdere keren.
Iedere keer als ik trouw bleef aan die visie die me gegeven werd, gebeurde er wel iets bijzonders.
Ook al weet ik dat heel goed, toch hield mezelf nog altijd onbewust gevangen in processen waarbij ik me aanpaste aan de groepsdynamiek. Waarbij ik mijn mond hield, omdat ik aanvoelde dat ik toch niet begrepen werd. Waarin ik “de lieve vrede” bewaarde omdat mensen niet altijd blij waren met mijn inbreng. Ik zag vaak de wijze om het anders te gaan doen, maar gaf daar niet altijd gevolg aan.
En zo heb ik meermalen die visie geblokkeerd.
Wat ik onvoldoende realiseerde was dat ik mezelf hiermee belemmer om door te groeien, door me steeds te conformeren aan de groepsdynamiek.
En daarnaast voelde mijn belofte om anderen te inspireren weliswaar als compassie hebben met hen, maar het was tegelijkertijd een soort drang in mezelf omdat mijn wens loslaten voelde als falen.
Hoe geef je een belofte op die je al meer dan 30 jaar in je hart draagt, zonder te voelen dat je niet hebt gefaald in de uitvoering ervan? Dat is niet makkelijk.
Diep in mij voelde het alsof ik niet sterk genoeg was, niet genoeg gedaan had, om mijn pad over te brengen op anderen. Maar ook al kan ik steeds meer blijven delen, de realiteit is, dat ik niets kan overbrengen op anderen die dat niet willen ontvangen.
En dat is een groot verschil.
Zaadjes planten in beton is geen compassie, het is zelfverloochening.
En ineens zie ik dat duidelijker dan ooit te voren. Alsof de blinde vlek verdwenen is. En het is een mooie bijkomstigheid dat het precies nu gebeurt. De tijd waarin de krachtige energie van de winter solstice uitnodigt om los te laten wat niet meer werkt en ruimte te creëren voor wat geboren wil worden. En dit is kennelijk wat ik los mag laten.
Mijn wens om anderen te inspireren laat ik los in zijn huidige vorm. Niet omdat ik heb gefaald in het uitvoeren van mijn belofte, maar omdat ik grootser wil dromen en verder wil groeien. De belofte in de kern kan blijven bestaan, maar ik ben het aan mezelf verplicht om deze anders te gaan invullen.
Zolang ik blijf proberen om mensen mee te laten bewegen die eigenlijk niet voelen dat er zoveel meer is dan wat ze gewend zijn, houd ik mezelf gevangen in een veld wat niet langer past bij mij, terwijl ik zoveel meer zou kunnen en willen doen met mijn leven.
Het wordt tijd dat ik aan mezelf toegeef dat ík ben veranderd en daarbij past een andere identiteit en een andere invulling van mijn leven. Ik hoef geen betekenis meer te geven aan het lijden wat ik heb doorstaan. Ik mag kiezen in liefde voor wat mijn hart opent.
Ik mag die identiteit waarbij ik mezelf en mijn keuzes steeds moest verdedigen loslaten en gaan bewegen in een ruimte waar ik buiten de hokjes kan denken en buiten de lijntjes mag kleuren.
Ik heb dat al vaker gedaan en het voelt zó bevrijdend. Kwetsbaar tegelijkertijd, want het oude loslaten voelt leeg. Maar loyaal blijven aan een groep die niet meer past is niet het juiste om te doen.
Zaadjes blijven planten zal ik blijven doen, maar dan in open grond, bij mensen die geen stelling hebben ingenomen en hun positie verdedigen als een vesting.
Terugkijkend op 2025, het jaar van de slang, die telkens van huid wisselt om te groeien, zie ik dat dit jaar ook voor mij een afronding moet krijgen van loslaten wat niet langer past, zodat ik kan groeien.
Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat mijn hart brak toen ik bedacht dat ik verder moest gaan. Want lange tijd heb ik gevoeld dat compassie hebben met hen die lijden, betekent dat je blijft.
Maar soms betekent het loslaten. En het leven zijn gang laten gaan en vertrouwen hebben dat er voor hen een andere manier of een ander moment zal zijn.
En ik, ik help niemand en zeker niet mezelf, door mezelf te blijven aanpassen.
Het is helemaal oké als niet iedereen me begrijpt, niet iedereen zich in mijn pad herkent, niet iedereen zich veilig voelt bij mijn waarheid. Ik hoef het niet anders te verwoorden. Ik hoef alleen maar te staan voor wie ik ben en voor waar ik in geloof. Want alleen zo kan mijn energie vrijuit stromen.
Het heeft me jaren gekost om tot dit punt te komen.
En nu mag ik gaan ontdekken wat er gebeurt met mij, als ik mezelf niet meer verbind aan een energieveld en een proces wat bijna 30 jaar mijn leven heeft gedomineerd.
Wat gebeurt er met mij als ik kies voor al dat licht en al die mogelijkheden die ik voor me zie?
Wat gebeurt er als ik die community die zo lang bekend is geweest, inruil voor het onbekende?
Die onzekerheid daar zal ik mee moet dealen. Ik vertrouw dat de leegte zich vanzelf zal gaan invullen.
En tegelijkertijd voel ik een nieuwsgierigheid en gezonde spanning. Zo’n gevoel wat je als kind hebt bij de feestdagen.
Maar vasthouden aan het bekende is geen optie meer. En voor schuldgevoel is geen bestaansgrond.
Het is tijd. Tijd om verder te gaan.
Wanneer ik loslaat wat ik ben, word ik wat ik zou kunnen zijn.
Lao Zu
💗 Barbara
~ True beauty is revealed only if there is light from within ~
🌟Transform at the Root 💫 Release what holds you back 💮 Experience the Breakthrough ✨ Apply Soul Power
Soul Healer • Akashic Records Reader • Channel for other Dimensions • Guan Yin Lineage Holder • Master Teacher Soul Transformation • 1:1 & Groups • online course
Website: www.puur-licht.nl
Linktree:https://linktr.ee/barbarakuipers
239 weergaven
Planting seeds in concrete is not compassion
Dear you,
It was as if my blinders had fallen off.
As if I suddenly saw in big neon letters what I had been feeling for years, but had not been ready to admit to myself.
And suddenly I saw it: “Sharing more information no longer makes sense…” Or in other words: “I don’t feel like doing this anymore.”
Not everyone who suffers really wants to change or has the courage to let go of the familiar.
And that breaks my heart.
Not because it means I can no longer give hope to those I wanted to inspire.
Not because I want to be understood.
Not because I can’t fix a system that I think really needs it.
But because it means I have to let go of the promise I made to myself and really want to keep. Maybe not at its core, but in the way I’ve been doing it over the past few years.
Years ago, I made a promise. “If I get better, I will share my story so that my journey can help others.” From that moment on, I felt a shift and received a lot of unexpected help. I knew that my process was no longer just about myself, but also about those I could inspire. It became bigger than myself. It wasn’t a noble goal, but it felt as if my entire ordeal had not been in vain. Something good came out of it.
And so I kept sharing, kept planting seeds, kept staying in a community that couldn’t really think the same way I did. Actually waiting for the moment when others would be able to see my vision.
I’ve always had a vision of life that differed from the shared consensus in a group. It often made me feel misunderstood… and that was a big trauma.
My name already carries it: Barbara means the Stranger.
And that’s how I felt in groups for a large part of my life.
But actually, that different vision has brought me a lot. It has brought about things that seemed impossible. Not once, but several times.
Every time I remained true to that vision that was given to me, something special happened.
Even though I know this very well, I still unconsciously kept myself trapped in processes where I adapted to the group dynamics. Where I kept my mouth shut because I sensed that I would not be understood anyway. Where I kept the peace because people were not always happy with my input. I often saw the way to do things differently, but I didn’t always follow through.
And so, on several occasions, I blocked that vision and the possible outcomes.
What I didn’t fully realize was that by constantly conforming to group dynamics, I was hindering my own growth.
In addition, my desire to inspire others felt like compassion for them, but at the same time it was a kind of urge within myself because letting go of my promise felt like failure.
How do you give up a promise that you have carried in your heart for more than 30 years without feeling that you have failed to fulfill it? That is not easy.
Deep down, I felt as if I wasn’t strong enough, hadn’t done enough, to convey my path to others. But even though I can continue to share more and more, the reality is that I can’t convey anything to others who don’t want to receive it.
And that’s a big difference.
Planting seeds in concrete is not compassion, it is self-denial.
And suddenly I see that more clearly than ever before. As if the blind spot has disappeared. And it’s a nice bonus that it’s happening right now. The time when the powerful energy of the winter solstice invites us to let go of what no longer works and create space for what wants to be born. And this is apparently what I am allowed to let go of.
I am letting go of my desire to inspire others in its current form. Not because I have failed to fulfill my promise, but because I want to dream bigger and grow further. The promise at its core can remain, but I owe it to myself to fulfill it differently.
As long as I keep trying to move people who don’t really feel that there is so much more than what they are used to, I keep myself trapped in a field that no longer suits me, while I could and would like to do so much more with my life.
It is time for me to admit to myself that I have changed and that this requires a different identity and a different interpretation of my life. I no longer need to give meaning to the suffering I have endured. I am allowed to choose in love for what opens my heart.
I can let go of that identity where I always had to defend myself and my choices and move into a space where I can think outside the box and color outside the lines.
I have done this before, and it feels so liberating. Vulnerable at the same time, because letting go of the old feels empty. But remaining loyal to a group that no longer fits is not the right thing to do.
I will continue to plant seeds, but in open ground, among people who have not taken a stand and defend their position like a fortress.
Looking back on 2025, the year of the snake, which constantly sheds its skin in order to grow, I see that this year must also be a time for me to let go of what no longer fits, so that I can grow.
But in all honesty, my heart broke when I realized I had to move on. For a long time, I felt that having compassion for those who suffer means staying. But sometimes it means letting go. And letting life take its course and trusting that there will be another way or another moment for them. And I, I don’t help anyone, and certainly not myself, by continuing to adapt.
It’s perfectly okay if not everyone understands me, not everyone recognizes themselves in my path, not everyone feels safe with my truth. I don’t have to put it any other way. I just have to stand for who I am and what I believe in. Because only then can my energy flow freely. It took me years to get to this point.
And now I get to discover what happens to me when I no longer connect myself to an energy field and a process that has dominated my life for almost 30 years.
What will happen to me when I choose all that light and all those possibilities I see before me?
What will happen when I exchange that community that has been familiar for so long for the unknown?
I will have to deal with that uncertainty. I trust that the void will fill itself. And at the same time, I feel curiosity and healthy excitement. The kind of feeling you have as a child during the holidays.
But holding on to the familiar is no longer an option. And there is no reason to feel guilty.
It is time. Time to move on.
When I let go of what I am, I become what I might be.
– Lao Zu
From my heart to yours,
💗 Barbara
~ True beauty is revealed only if there is light from within ~
🌟Transform at the Root 💫 Release what holds you back 💮 Experience the Breakthrough ✨ Apply Soul Power
Soul Healer • Akashic Records Reader • Channel for other Dimensions • Guan Yin Lineage Holder • Teacher Soul Healing • 1:1 & Groups • online course
Website: www.puur-licht.nl/en/pure-light/
Linktree:https://linktr.ee/barbarakuipers
239 weergaven
